Op maandag 2 september gaf ik Nederland een tedere Nachtzoen.



Er bloeit in Nederland een indrukwekkende zieligheidsindustrie. In principe ben je zielig als het slecht met je gaat, maar er zijn inmiddels zo veel zieligheidsgronden dat nu bijna iedereen zielig is. Arm zijn is zielig, en rijk zijn soms ook, ziek zijn of gehandicapt, werkloos natuurlijk, als je niet zo goed kunt leren, of juist als je hoogbegaafd bent, als je in een bepaalde wijk woont, of langs een snelweg, of als je een moeilijke jeugd hebt gehad. Er zit een hiërarchie in die zieligheid. Geen geld hebben is zielig, maar het hebben van een huidskleur is nog veel zieliger.

Lees verder...

Er werd over gespeculeerd, maar niemand had het echt verwacht: na het vrijwillige vertrek van paus Benedictus Zestien kozen de kardinalen tijdens het conclaaf een progressieve paus, een relatieve buitenstaander, maar wel één waarmee de katholieke kerk een kans maakt de eenentwintigste eeuw te overleven.

Hoezeer hij een man van deze tijd is, blijkt uit de toespraak waarmee hij zijn ambt zal aanvaarden. Deze toespraak is uitgelekt en wordt hieronder in zijn geheel weergegeven. De rede ademt de liefde en betrokkenheid zoals we die van Jezus kenden, maar die we vanuit Rome al lang niet gevoeld hebben. Kan het zijn dat deze paus werkelijk gezonden is door de Heer? Een reïncarnatie van apostel Petrus wellicht?

Lees verder...

‘Koning! Koning! Koning!’

‘Schreeuw niet zo. Wat moet je?’

De lakei wierp zich op de knieën in het aanschijn van zijn geliefde vorst. Antiochus III, heerser van Samosata en het Koninkrijk Commagene, gebaarde ongeduldig dat de koerier overeind moest komen. Zijn twee gasten deden een stap achteruit om de nieuweling ruimte te geven.

‘Spreek man! Vanwaar die opwinding?’

‘Er is een magiër onderweg. Hij is bij de stadspoort en vraagt een onderhoud met u.’

De twee gasten van koning Antiochus III keken elkaar verbaasd aan. De jongste van de twee, een rijzige man van een jaar of veertig, deed opgewonden een stap naar voren. ‘Waar komt hij vandaan? Heeft hij dat gezegd?’

Lees verder...

Een goede vriend van mij las in de trein een boek over de rijke kleurschakeringen tussen wit en zwart. Via Facebook rapporteerde hij dat naast hem iemand in de Bijbel zat te lezen. Hij merkte daarbij op: ‘Best een tegenstelling...’

In een voorzichtige poging tot grappig reageerde ik met: ‘Omdat in de Bijbel alles zwart-wit is?’ maar de werkelijkheid is natuurlijk dat de twee boeken helemaal niet zo ver uit elkaar liggen.

Lees verder...

Boekhandels hebben het moeilijk, uitgevers hebben het moeilijk en schrijvers hebben het moeilijk. Schrijvers hadden het altijd al moeilijk; uitgezonderd een handjevol bekende auteurs kunnen weinigen van de royalty’s hun hypotheek betalen. Nu ben ik een schrijver, dus hoe zou het met mij gaan? Ik worstel mezelf tegen de stroom in.

Lees verder...

Graancirkels zijn echt, sommige zijn nep, en het verwarrende is dat zelfs sommige echte nep zijn. Bewijs, wetenschappelijk of anderszins, is in geen graanvelden of wegen te bekennen. Maar wie de graancirkels bezoekt, echte en neppers, ontdekt al gauw het verschil. Als hij of zij dat wil. Want skeptisch zijn kan altijd nog.

Lees verder...

Mijn boeken zijn volledig origineel. Alles wat erin staat heb ik zelf verzonnen, en niemand heeft mij geïnspireerd met bij welk idee dan ook. Ditzelfde geldt voor alle boeken die ik geraadpleegd heb, alle films die ik gezien heb en alle muziek die ik ooit heb beluisterd. Want alle creaties zijn origineel, alle schilderijen, alle films, alle producten en alle uitvindingen. Wie dit allemaal gelooft mag zijn vinger opsteken. En een poosje in de hoek gaan staan. Het tegenovergestelde is waar, en daar wil ik een consequentie aan verbinden.

Lees verder...

Paul Cliteur heeft opnieuw een boek geschreven en opnieuw doet hij een poging te waarschuwen voor het gevaar van de Goddelijke bevelstructuur. Dit is de naam die hij geeft aan het verschijnsel dat de gelovige gehouden is de wil van God op de letter uit te voeren. In zijn beleving staat het belangrijkste voorbeeld hiervan in Genesis 22.

In Genesis 22 wordt Abraham getest door God. Hij vraagt hem om zijn enige zoon Isaak te offeren op een altaar. De lezer weet op dat moment dat Abraham al een oude man is en zijn hele leven God heeft gesmeekt om een zoon. Het is dus deze zoon die God van hem terugvraagt. Abraham gehoorzaamt, bouwt een altaar en bindt zijn zoon vast. God houdt hem dan tegen en belooft hem een groot nageslacht.

Lees verder...

Omstreeks deze tijd verschijnt er een film in de bioscoop over de oprichter van Facebook, “The Social Network”. Deze film is geregisseerd door iemand die ook heel beroemd schijnt te wezen, maar hij is vooral geschreven door mijn grootste held Aaron Sorkin, die je had kunnen kennen van A Few Good Men, The American President, The West Wing, en een van de beste tv-series ooit: Studio 60 on the Sunset Strip.

Aaron Sorkin inspireert mij altijd om beter te gaan schrijven en wie mijn boek heeft gelezen (en het werk van Sorkin kent) zal onmiskenbaar zijn invloed kunnen herkennen. In zijn nieuwste film zit een fantastische scene waarvan ik onmiddellijk zin krijg om te schrijven.

Lees verder...

Femke Halsema sprak zich 9 oktober 2010 uit over de vrijheid van godsdienst en de grenzen daarvan. Ze doet dit niet vaak en het is uitermate interessant om kennis te nemen van haar denkbeelden. Ze had al eerder aandacht getrokken met haar Rode Boekje van een paar jaar geleden waarin ze vanuit een volstrekt seculier gezichtspunt aandacht vroeg voor Geluk, zonder enige referentie aan welk spiritueel beginsel dan ook.

Maar er wringt iets in haar betoog. Ze wil als bruggenbouwer te veel een allemansvriend zijn. Haar lezing bevat teksten die ze waarschijnlijk graag zal citeren als ze aan tafel zit bij de Moraalridders, maar ook deze zullen haar wijzen op een pijnlijk spanningsveld.

Lees verder...

Nora maakte het hek van het schoolplein open en wipte naar binnen. Sophie volgde haar en sloot het hek snel om de spelende kinderen niet te laten ontsnappen. Een schooljuf riep: ‘Benzine te koop,’ maar dat bleek geen serieus commercieel aanbod. De juf stond achter een kind met een speelgoed benzinepomp.

‘Wordt het intuïtie of een muntje opgooien?’ vroeg Nora aan haar vriendin terwijl ze achteraan de rij sloten.

‘Aha! Ik heb nog iets veel beters. Ik heb twee stempassen, dus ik hoef niet te kiezen.’

‘Hoe kom je aan twee stempassen?’

‘Een vriend van me is op vakantie en hij heeft mij gemachtigd. Hij laat de keuze aan mij over. Daarmee kan ik dus feitelijk twee stemmen uitbrengen.’

‘En welke partijen worden dat?’

Lees verder...

Nora bukte zich en legde een bos bloemen op het dubbele graf. Ze deed een stapje achteruit en boog haar hoofd. Thomas stond naast haar en legde zijn arm om haar heen. Ze keek hem even aan en glimlachte flauw. Thomas had Nora’s ouders nooit gekend en dit was de eerste keer dat hij hun graf bezocht. Hij had er geen gevoelens bij; hij wilde alleen zijn geliefde tot steun zijn.

Thomas keek opzij en zag dat Nora haar ogen gesloten had. Hij sloot zijn ogen ook en stelde zich open voor de omgeving. Nora had hem geleerd de levende energie van de natuur om hem heen waar te nemen. Hij wachtte een ogenblik en voelde de broeierige energie van de aarde onder zijn voeten. Het graf was leeg; althans de plek vóór hem voelde niet anders aan dan de rest van de bodem. Hij richtte zijn aandacht naar de gewassen rondom het graf. Stelde hij het zich maar voor, of voelden de bomen hier anders aan dan de bomen in het bos? Alsof ze menselijk waren; alsof deze bomen niet begeestigd waren door de boomnimfen die de bossen bewonen, maar door de zielen van de overledenen wier beenderen hier in de aarde lagen.

Lees verder...

Het zand van het Scheveningse strand was te heet om op te lopen en Nora had er spijt van dat ze er op blote voeten naar de houten strandtent was getrokken om een driepersoons lunch aan te schaffen. Ze liep zo snel ze kon terug naar haar handdoek en liet zich voorzichtig op de grond zakken, haar handen om de kartonnen deksel geklemd waarop de ze patat en frisdrank had meegekregen.

‘Ik begrijp niet waarom jij als pacifist altijd een patatje oorlog bestelt,’ zei ze terwijl ze de frieten aan Sophie overhandigde. Thomas pakte een blikje suikervrije Pepsi, psssste het open en goot direct de helft van de inhoud in zijn keelgat.

Lees verder...

Thomas vouwde het enorme stuk papier dat van gemeentewege in hun brievenbus was beland open en bestudeerde de lijsten. ‘Weet je al wat je gaat stemmen?’ vroeg hij aan zijn geliefde.

‘Ik elk geval op een christelijke partij,’ antwoordde Nora.

‘Sinds wanneer stem jij op een christelijke partij?’ Thomas liet het papier zakken zodat hij Nora kon zien. Soms speelde ze een spelletje met hem en hij hoopte van haar gezicht te kunnen aflezen of dat nu ook zo was. ‘Je bedoelt CDA of Christenunie?’

‘Iemand is een christen door de daden die hij verricht, niet door zichzelf tot christen uit te roepen,’ meende Nora.

‘Dat is mooi gesproken...,’ overwoog Thomas, ‘maar welke partij bedoel je dan?’

Lees verder...

‘En waarom is dat handig?’ vroeg Thomas ten tweede male aan de beste vriendin van zijn geliefde. Sophie keek hem geërgerd aan en zei: ‘Waarom begrijpen mannen dat niet?’

‘Mannen kunnen dat niet begrijpen omdat mannen logica gebruiken. Vrouwen schijnen wel na te denken maar de uitkomsten van hun denkproces zijn onnavolgbaar. Ik begrijp meer van de kwantummechanica dan van het brein van een vrouw.’

‘Begrijp jij me wel?’ vroeg Sophie bijna smekend aan Nora.

‘Ik voel helemaal met je mee,’ antwoordde deze.

‘Vind jij het ook onlogisch wat ik doe?’

Nora keek Sophie en Thomas om beurten even aan, stond op om het zonnescherm naar beneden te gaan draaien en zei: ‘Logica is irrelevant. Je volgt je gevoel, je intuïtie, zoals het een verstandige vrouw betaamt. Een man die zegt ik begrijp mijn vrouw niet maakt een fundamentele fout in zijn benadering en zal nooit dichter tot de ziel van zijn vrouw naderen. Je moet een vrouw niet willen begrijpen; je moet haar willen aanvoelen.

Lees verder...

Thomas stak zijn hand uit om een van de twee whiskyglazen die hij had ingeschonken met twaalf jaar oude Scotch te overhandigen aan Nora, maar zij reageerde niet en bleef gebiologeerd naar het televisiescherm staren. Hij volgde haar blik en ging naast zijn geliefde zitten terwijl hij de glazen voor hen op tafel zette. Op het scherm was een gesprek gaande, en de sfeer was prima te snijden. Thomas begon de discussie te volgen en vergat ook al snel whisky.

Knevel en Van den Brink hadden Kees van der Staaij en Gretta Duisenberg tegenover elkaar gezet. De één een hartstochtelijk verdediger van Israël, de ander een nog fanatieker activist voor de rechten van de Palestijnen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Thomas zachtjes, zodat Nora zelf kon kiezen tussen blijven kijken en hem informeren.

Lees verder...

‘Ben je afgevallen?’ vroeg Sophie.

‘Sorry?’

‘Ben je afgevallen?’

‘Waarom vraag je dat?’ wilde Thomas weten.

‘Je ziet er slanker uit.’

‘Ik ben drie kilo aangekomen.’

‘Oh, dus je bent niet afgevallen.’

‘Nee, ik ben drie kilo aangekomen.’

‘Hmm.’

‘Ik heb een nieuwe bril,’ zei Thomas. ‘Misschien is dat het.’

‘Nee, dat is het niet.’

‘Nee, dat dacht ik ook al niet, maar misschien heb jij een nieuwe bril nodig.’

‘Dus je bent aangekomen,’ stelde Sophie vast.

‘Ja, drie kilo.’

‘Dat is niet zo mooi.’

‘Ach, het overkomt de beste wel eens...’

Ze was aan de beurt dus Sophie bestelde bier en popcorn voor drie.

‘Zout of zoet?’

‘Zout natuurlijk,’ zei Sophie.

‘Nee, zoet natuurlijk,’ kwam Thomas tussenbeide.

Het meisje achter de bar bleef bewegingloos staan wachten op het moment dat haar klanten een uitvoerbare bestelling hadden geformuleerd.

Lees verder...